گزارش تصویری

هوالخلاق

گوشه ای ازطبیعت پیربکران

(اصفهان )

ادامه عکس ها را لطفن در ادامه مطلب ببینید...

حرم یار

هوالرئوف

                      نمی دانم چرا،  هوائی توشدم باز ....   

شاید...

جایی ....!!

مرا هم برای زیارت ، خبر کرد   

پرخاشگری

هوالرب

در پست قبلی در مورد اضطراب صحبت کردم اما در این پست می خوام در مورد پرخاشگری صحبت کنم ...

پرخاشگری هم مانند اضطراب از موضوعاتی هستندکه ورزشکاران و مربی ها با اون درگیر هستند و از مشکلاتی است که ورزش با اون دست و پنجه نرم می کنه ولی این موضوع در بین ورزش ها متفاوته مثلن پرخاشگری در ورزش هائی  مانند فوتبال بیشتر دیده می شه ولی در در ورزش های رزمی مانند تکواندو و کارته و .. کمتر دیده می شه و علتش هم برمی گرده به اصول کلی اون ورزش ...مثلن در تکواندو فردی که روزاول وارد باشگاه می شه اولین چیزی که به اون یاد می دند احترام گذاشتنه وبعد از اون به فرد تکنیک های پایه آموزش داده می شه و همین امر باعث میشه که هنرجو احترام گذاشتن به قوانین رو یاد بگیره و همچنین به دیگران ...ولی در ورزشی مثل فوتبال اولین چیزی که به طرف آموزش داده میشه متاسفانه چیز های دیگست ...

اما پرخاشگری به طور کلی نه رقابت است و نه خشم ...

چون رقابت یک نگرشه و خشم یک هیجان ولی رقابت و خشم در پرخاشگری کمک می کنند .

تعریف پرخاشگری :

انجام فعالانه عملی ناخوشایند و یا هر نوع رفتاری که به قصد آسیب رساندن به شخص دیگری انجام می گیرد

انواع پرخاشگری :

1-   خصمانه : در این حالت فرد مذکور قصد اصلیش صدمه زدن به بازی کن دیگریست که با خشم همراه هست و مجری می خواهد قربانی رادر رنج ببیند .

2-   وسیله ای : با توجه به موقعیت هاست – ظاهری پرخاشگری داردولی قصد طرف گرفتن امتیاز است .

3-   جسورانه : رفتاری پرخاشگر داره و باعث آسیب دیدگی نمی شه و قصد طرف تسلط بر حریف است .

اما عواملی که بر پرخاشگری موثر است عبارتند از :

1-   هیجان 2- ناکامی 3- خلق و خو 4- شخصیت طرف 5- تمایل به انتقام 6- نقطه متفاوت بودن ( برنده وبازنده ) 7- وضعیت در لیگ و جدول 8- تماشاچی 9- حرفه ای گری 10 – محرک های مالی

امیدوارم مطالب بالا رو عزیزان به تونند در تربیت شاگردان خودشون مد نظر قرار بدند البته  مسائلی مانند اضطراب و پرخاشگری تنها در ورزش ودر تربیت هنرجو نیست بلکه این جور مسائل کلی هستند و دانستنه این مسائل حتی برای تربیت فرزندان وحتی خواهر و برادرکوچک تر هم مفید است .

اضطراب

امیدوارم نو روز به همه خوش گذشته باشه

هوالحق

یکی از مسائلی که بیشتر ما آدم ها در زندگی روزمره با اون به شکلی در گیر هستم « اضطرابه »..

این مشکل به صورت های مختلفی با زندگی ما انسان ها عجین شده مانند : اضطراب از امتحان ، ملاقات با شخص خاصی ، کنکور و ترس ازمیدان مسابقه...

یکی ازچیزهائی که ورزشکاران همیشه با اون مشکل دارند ،اضطراب از میدان مسایقه است ..ولی توی کم کردن این قضیه مربی نقش بسیار عمده ای داره ...

قبل از این که به نقش مربی در کم کردن اضطراب به پردازیم یه توضیح مختصری در مورد خود اضطراب می دم ...

اضطراب : پاسخ اورگانیسم یا واکنش انسان به خطری نا معلوم و درونی و تعارضی است .

علائم اضطراب :

1-     جسمانی ( عرق کردن ، گریه کردن )

2-     احساسی ( احساس خفه گی )

3-     تفکر ( ذهن به حاشیه می رود )

انواع اضطراب : 1- طبیعی  2- موقعیتی  3- فراگیر  4- مواج

اما حالایک مربی با توجه موضوعات بالا چه طوری می تونه اضطرب فرد ورزشکار رو کم کنه ..!!

یکی از راه ها : صحبت کردن با طرف ، قبل از خود مسابقه است ودر زمان تمرین . به عنوان مثال مربی می تونه محیط ورزشگاه رو برایش تجسم کنه و یا اون رو به محل مسابقه ببره و یا شناخت کلی از حریفانش به اون بده ..

دومین کار ،: قبل از شروع مسابقه و کنار زمین مسابقه است که خیلی تاثیر گذاره ولی قبل از این که مربی بخواد با ورزشکارش صحبت کنه و اضطراب اون رو کم کنه ، باید خود مربی هیچگونه اضطرابی نداشته باشه و به عنوان مثال خیلی راحت بخنده و یا خیلی ریلکس روی صندلی بشینه و بعد باورزشکارش صحبت کنه و اما راه کارهایی که می شه در این لحظه پیشنهاد داد به طور مثال :

مربی از هنر جوی خودش بخواد که به بدون مقدمه شماره تلفن خونشون رو بده یا آدرس خونه رو بگه یا این که از شماره 100 ، دوتادوتا کم کنه و یا این که سخت ترش کنه و از 100، سه تاسه تا کم کنه وبلند بگه و یه نکته دیگه این که مربی نباید حریف رو پیش ورزشکار ضعیف جلوه بده و نه خیلی قوی ..و هنگام شروع مسابقه از دادن نکات بی خودی و زیاد به شاگردش پرهیز کنه ...چون هرچی رو بخواد اون اجرا کنه باید قبلن در باشگاه یاد گرفته باشه و توی اون لحظه حرف زدن زیاد کاریبی خودی هستش و تنها روحیه دادن و آرامش خودش بهترین کار محسوب می شه ...

البته غیر از نکات کلیدی که بین دو ( راند ) مسابقه باید به شاگرد داده بشه ،  نه برخلاف تصور اکثر مربی ها مخ طرف رو به کار بگیره و این اشتباهی بزرگ در روانشناسی ورزشی و روانشناسی کوچینگه ...

ولی متاسفانه اکثر مربی ها این اشتباه رو مرتکب می شند ...